Laatste berichtje uit Korea

Alweer een maandje geleden dat ik iets heb geschreven over mijn verblijf in Noord-Korea. Terwijl de hele wereld over hier praat, gaat het leven voor ons “gewoon” verder. Weliswaar is al het ambassade personeel gevraagd om het land te verlaten, maar dit geldt niet voor ons. Het Rode Kruis is in alle opzichten neutraal en is dus geen partij in de spanningen en conflicten. Om deze reden zijn wij ook de enige organisatie hier die gewoon zijn werk buiten Pyongyang kan doen en dat doen we dan ook.

Hoogtepunt was wel het werkbezoek aan Kaesong. De plaats die wereldnieuws is (geweest) vanwege de ligging dicht bij de grens en het industrieterrein waar Noord en Zuid samen werkten, maar gesloten werd. Behalve we dat wij de berichtgeving hiervan natuurlijk ook lezen, maken wij hier weinig van mee, maar uiteraard het dit het gesprek van de dag.
In Kaesong waren ook gewoon de toeristen aanwezig die op weg waren naar de DMZ, de grens tussen Noord en Zuid. Zij genoten van Kaesong en geweldige omgeving, terwijl wij het te druk hadden om hier van te genieten (af en toe toch wel jammer dat er gewerkt moet worden). Ook het hotel zag er erg mooi uit. Helemaal in traditionele stijl, maar dat betekende op de grond slapen, nauwelijks verwarming en elektriciteit. Leuk voor 1 nachtje, zoals de meeste toeristen doen, maar een hele uitdaging om dat de hele week te doen, zeker na zware dagen werk. Gelukkig hadden we de laatste dag nog wel tijd om naar het historisch museum van Kaesong te gaan, voordat we weer naar Pyongyang vertrokken.

De afgelopen weken zijn wij niet altijd zo gelukkig geweest dat we aan het werk konden. Om onbekende redenen was het voor enkele dagdelen niet mogelijk om de stad uit te gaan. Hiervan hebben we dankbaar gebruik gemaakt om ook maar eens Pyongyang zelf te bezichtigen. Door al het werk was het hier nog niet van gekomen. Dus op naar de toeristische trekpleisters als de metrostations, de Juche-toren, de Arc de triomph en het spiksplinternieuwe dolfinarium. M.n. de metrostations waren zeer indrukwekkend. Eerst met een roltrap naar 100 meter diepte, om vervolgens in een schitterend rijk gedecoreerde ruimte te komen. Vervolgens op de metro gestapt om de volgende halte in een even mooie 2e station uit te stappen (verder kan de reis helaas niet voor buitenlanders). De Juche-toren, of zoals het officieel heet de toren van de Juche ideologie, was ons uiteraard niet bekend. Het is de op een na hoogste toren van de stad en heeft een park waar we heerlijk hebben kunnen vertoeven (speciaal in de zomer). Het was voor ons tot nu toe onmogelijk om ook de toren in te gaan. Leuk om eindelijk is de stad van boven te zien, aangezien we wel overal gelopen hebben, kennen we de stad behoorlijk goed. De Arc de triomph lijkt erg op die van Parijs, maar dan natuurlijk wel iets groter.

Een paar dagen later naar het een half jaar geleden geopende dolfinarium waar 6 dolfijnen een korte show gaven. De show kon maar kort zijn, aangezien de dolfijnen ook pas een half jaar in training zijn, maar wat ze deden was knap en leuk in elkaar gezet.

Vandaag (15-4) de verjaardag van Kim Il Sung gevierd. Eerst zijn geboorteplaats bezocht en daarna gevolleybald en een grootste BBQ. Veel lol gehad op de eerst lekker zonnige en windstille dag met temperaturen tegen 20 graden (het kan bijna geen toeval zijn ). Heerlijk in korte broek en T-shirt de dag doorgebracht. Soms drong het tot me door hoe vreemd de situatie eigenlijk is. De hele wereld kijkt gespannen naar hier en wat doen wij… wij hebben een geweldige gezellige dag in de zon, alsof er niet aan de hand is.

Nu we de laatste meerdaagse werkbezoeken hebben afgerond, is het aftellen dan echt begonnen. 24 april vertrekt mijn vlucht van Pyongyang naar Beijing, van waar de volgende dag naar Geneve vlieg voor debriefing op het hoofdkantoor om daarna direct door naar huis te vliegen. Vrijdag 26 april zal ik dan op Schiphol landen. De komende weken staat dus vooral in het teken van afscheid nemen. Vreemd, ik kijk er erg naar uit om weer naar huis te gaan en tegelijkertijd kan ik het land en de mensen hier moeilijk loslaten. Zeker in deze onzekere omstandigheden. Ik hoop maar dat de spanningen hier snel weer af zullen nemen en er een goede oplossing voor de problemen gevonden wordt.