Extreme droogte

An nyong ha sip ni kka (hallo) allemaal.
Het alweer 2 weken dat ik iets op mijn blog heb geplaatst, dus het wordt wel weer eens tijd.
Het eerste wat op valt is de enorme droogte die er hier heerst (officieel de ergste in 50 jaar). De bomen die net enkele weken groen zijn geworden, beginnen op sommige plaatsen al weer bruin te worden. Dit is jammer, maar veel treuriger worden wij als wij op weg naar het ziekenhuis door de velden rijden. De helft van de velden zijn droog en dor. Dit terwijl het rijstplant-seizoen in volle gang had moeten zijn. Het is allemaal erg triest om te zien met in het achterhoofd de voedselschaarste die er toch al heerst. Iedereen wordt dan ook naar het land geroepen om te helpen. Aangezien de artsen in ons ziekenhuis ook naar het veld moeten, zijn er meerdere middagen werk in het ziekenhuis gecanceld. Zelf aan ons is gevraagd om, als de droogte blijft aanhouden, om te helpen. Binnenkort zijn wij waarschijnlijk op het land om te redden wat er te redden valt.

Ondanks alle ellende, brengt de droogte ook heerlijk weer met zich mee. Dit betekent veel wandelen, fietsen en luieren in het park. Vorige week zondag hadden wij dit wel weer even gezien en besloten we om te gaan schaatsen. Buiten was het rond de 25 graden en binnen lag er een schitterende ijsbaan op ons te wachten. Dit schaatsstadion is dusdanig groot dat we 20 minuten bezig zijn geweest om de ingang te vinden. Vragen naar de weg is moeilijk, maar na een paar deuren binnen te zijn gegaan, die we niet in mochten gaan, is ons toch met handen en voeten uitgelegd waar we wel moesten zijn (ingang via de kelder).

Ondanks dat we, door de droogte, niet de gehele week kunnen werken, gaat het werk langzaam maar zeker beter. Ik zie meer patiënten en er komen zelfs patiënten speciaal voor mij naar het ziekenhuis voor advies. Dit geeft aan dat de mensen hier wel vertrouwen in mij hebben en het nieuws ook tot buiten het ziekenhuis komt. Ook hebben de fysiotherapeuten gevraagd of ik geen workshops voor ze wil geven. Zij zijn zelf met onderwerpen gekomen en de eerste workshop is inmiddels al gegeven en was een groot succes.

Afgelopen week waren alle artsen met een operatie bezig en mocht ik alleen met mijn tolk, dus voor het eerst zonder ziekenhuis personeel, de orthopedie afdeling op om fysiotherapie te gaan doen. Hier bijna 3 kwartier met de ouders van een patiëntje gesproken. Zij lag al jaren op bed vanwege een heupafwijking. Ik heb haar uitgenodigd om te gaan zitten, wat zij eerst niet durfde, maar later is het haar toch gelukt. De ouders waren dolblij en ontroerd en spraken van een wonder. Ik de rest van de week ook op wolken, want dit is toch waar ik het allemaal voor doe.

Tevens begin ik steeds meer aan het leven hier te wennen. Ik heb inmiddels een goede mix gevonden van uit gaan en rust. Dat wij hier in een heel bijzondere situatie leven, werd mij weer eens duidelijk, toen wij vorige week zijn gaan bowlen in een van de internationale hotels hier. Na het bowlen gingen wij naar huis, maar een touringcar blokkeerde de geparkeerde auto. Uit de touringcar kwamen de toeristen, die onder begeleiding het hotel werden gebracht. Toen de laatsten waren uitgestapt en de bus vertrok, stapten wij in de auto en reden weg. De verbazing was van de gezichten van die toeristen af te lezen. Toen we dit aan andere buitenlanders vertelden, bleken zij daar helemaal niet naar toe te mogen. Ook de buitenlanders hier hebben verschillende rechten.

Manap si da (tot ziens)