Lekker weg in eigen land

Het nieuwe jaar is alweer (iets meer dan) een maandje oud en dus is ook de gevreesde januari maand achter ons. Gevreesd, omdat het normaal gesproken in deze maand behoorlijk kan spoken, qua weer, in deze regio en aangezien december al kouder was dan normaal, waren we op het ergste bedacht. Gelukkig viel het dit jaar allemaal mee. Het was geen pretje om in temperaturen net boven nul in en om een tent mijn werk te doen, maar het bleef in ieder geval boven nul en ook de sneeuw en zware regenbuien bleven uit. Wel wat regen gehad, maar meestal maar kort en niet zo heftig. Voor ons dus een meevaller, voor de regio is het wat vervelender. Aangezien het hier meestal erg droog is, zijn de natte december en januari maanden van groot belang voor de graan productie, maar het likt erop dat het wat dat betreft (en dus voor de voedselvoorziening) een slecht jaar gaat worden en dat is te zien in de stijgende marktprijzen.

Zoals ik al vaak gemeld heb, is Corona ook hier nog steeds een grote spelbreker. Zo is het naar huis reizen voor een vakantie erg lastig en eigenlijk onmogelijk geworden. Ik zal voorlopig nog maar door moeten gaan, ook al speelt de vermoeidheid soms wel parten. Gelukkig kwam er een mogelijkheid langs om even van het werk weg te kunnen, vanwege een vergadering die ik bij moest wonen en die om meerdere redenen niet online kon plaats vinden. Aangezien deze vergadering in Aleppo plaats vond, moest even mijn “duty station” verlaten en kon ik even afstand nemen van mijn normale werkzaamheden. En daarbij kwam ook nog dat rechtstreeks reizen van Hassakeh naar Aleppo te gevaarlijk is, ik via Damascus moest en daar 2x het weekend moest / mocht door brengen.

Aangezien Damascus een relatief veilige stad is, mocht ik daar wel vrij rond bewegen en kon ik te voet de oude stad verkennen. Lekker door de smalle straatjes en gezellige pleintjes zwerven en hier en daar stil houden voor een kopje koffie of een drankje. Het zonnige weer, alhoewel een beetje koud, was daar ideaal voor. Tenminste het eerste weekend, want het tweede weekend verregende. Toch kon dit het vakantie gevoel niet wegnemen en waarschijnlijk kom ik er nog wel een paar keer de komende maanden en kan ik nog meer van deze mooie stad genieten.

Hetzelfde geldt voor Aleppo. Aangezien ik daar was om te werken en ik dus alleen de korte periode na het werk en voor het donker had om de stad te verkennen, hoop ik dat ik nog een kans kijk om de stad echt te leren kennen. Want op het eerste gezicht is Aleppo een erg mooie stad, mooie parken en leuke oude stad en veel gezelligheid rondom de citadel. En dat allemaal ondanks de gigantische verwoesting die de stad getroffen heeft. Letterlijk over vind je sporen van de oorlog en het geweld van de afgelopen jaren. Geen enkel gebouw lijkt aan schadevrij de afgelopen (bijna) 10 jaar door te zijn gekomen en waar op sommige plaatsen het herstel in volle gang is, zijn andere delen echt volledig verwoest en zal het herstel nog wel decennia gaan duren. De stad laat dus een verdeelde indruk op mij achter. Aan de ene kant, is de stad nog steeds verrassend mooi, maar aan de andere kant zie je hoe veel mooier de stad geweest moet zijn geweest.

De meeste indruk op mij heeft echter nog de weg (per auto) van Damascus naar Aleppo en trug gemaakt. Een reis van enkele uren dwars door een hard getroffen deel van Syrië. Kilometers lang uitzicht op de natuurschoon van prachtige bergen in de verte afgewisseld met totaal vernietigde spooksteden. Een zeer grote tegenstrijdigheid. Allemaal genoeg om mijn gedachten even helemaal van mijn werk te halen (niet alleen maar mooie gedachten) en tegelijkertijd beseffende hoe zeer hard mijn werk hier nodig is.