Laatste bericht vanuit Pakistan

Hallo allemaal,
Dit is alweer het laatste bericht uit Pakistan, dinsdag is na een jaar mijn missie hier ten einde en vlieg ik naar huis. Goede timing natuurlijk zo vlak voor de feestdagen.

Zoals jullie hebben kunnen lezen, was het weer een jaar met hoogte en diepte punten, maar gelukkig waren er de laatste weken vooral hoogtepunten. Dus: eind goed, al goed.
Het begon allemaal zo’n 2 weken geleden. We hadden een groot evenement georganiseerd voor internationale dag voor mensen met een handicap. Sport ploegen met mensen met een handicap kwamen naar Peshawar om verschillende sporten te beoefenen. Zo was er tafeltennis, badminton, basketbal, rolstoelraces en natuurlijk het in Pakistan niet te vermijden Cricket. Naast al de sporten waren er ook stands waar verschillende bedrijven en goede doelen konden laten zien wat ze doen voor mensen met een handicap. Het hele toernooi was georganiseerd op het terrein van de grootste college van Peshawar, zodat we veel toeschouwers, met name de studenten en leraren hadden. Uiteindelijk is het een zeer geslaagde dag geworden.

Een week later werd een zelfde, maar kleiner evenement georganiseerd in Multan, een stad in het midden van Pakistan en ca. 8 uur rijden van Peshawar. Het was dus een flinke zit, maar het was meer dan de moeite waard. Hier werden naast de sporten ook spellen, zoals mens-erger-je-niet gespeeld. Als sponsor natuurlijk overal aan meegedaan. Ook moest ik de “aftrap” geven aan de finale van het cricket toernooi. Dat viel helemaal niet mee. Cricket is op zichzelf al een moeilijke sport, maar om een bal te raken terwijl je in een rolstoel zit, is heel ingewikkeld. Hoe je het ook probeert, je benen zitten in de weg om flink uit te kunnen halen.

Nu druk bezig met het inpakken van mijn koffers (ik schrijf dit om bij te komen van dit ingewikkelde proces). De twee koffers inpakken gaat wel, maar de kist die direct naar mijn volgende missie verzonden gaat worden, is moeilijker. Wat heb ik daar wel nodig en niet in Nederland? Mijn volgende missie is trouwens wel iets om weer naar uit te kijken. Na 2 jaar keer ik namelijk weer terug naar Mosul in Irak. Toen werkte ik daar in het ziekenhuis tijdens de bevrijding van de stad en heb ik dus echt noodhulp kunnen bieden, terwijl de stad nog in brand stond. Nu ga ik er naar toe om de gewonden te gaan revalideren. Ik heb dus kans dat ik een aantal van mijn patiënten van toen weer ga zien. Ook ben ik benieuwd hoe de stad er zelf aan toe is. Dit is echter voor later, nu eerst maar lekker naar huis om kerst en nieuwjaar te gaan vieren. Dat is ook wel weer eens leuk na het, als ik het mij goede herinner, 4 jaar lang in het buitenland gevierd te hebben. Voor iedereen dus alvast fijne kerst en een gezond en vredig 2020.