Afgelopen voordat het begon

Ik ben nu anderhalve maand in Amman. Ik zou hier slechts kort zijn, omdat ik naar Gaza zou afreizen om daar te gaan werken.

Helaas horen bij tot de vele organisaties (kleine 40) die sinds 1 januari geen toegang tot Gaza meer hebben gekregen van Israël. We hadden nog even de hoop dat de internationale gemeenschap hier wat van ging zeggen en zou eisen dat we alsnog toegang krijgen. Het blijft echter angstvallig stil, waardoor de hulp aan de Gazanen (en ook de mensen op de Westelijke Jordaanoever) grotendeels wegvalt!!!

Nu er weinig hoop meer is, dat wij wel weer toegang gaan krijgen, heeft het voor mij weinig nut om in Amman te blijven wachten. In goed overleg is dus besloten om mijn missie te stoppen. Dit is zeer pijnlijk, maar we kunnen er niets aan doen. Mocht de grens onverwacht weer open gaan voor ons, kan ik altijd nog teruggaan, maar voor nu zit het er op.

Om mijzelf een beetje op te vrolijken, ben ik afgelopen weekend naar de Grieks-Romeinse-Byzantijnse ruïnes van Jerash geweest. Een groot complext die naar al die jaren nog in redelijke goede staat is. Het was een mooie zonnige dag (uitzonderlijk, want de meeste dagen heeft het hier geregend). Daardoor heerlijk tussen de ruïnes door kunnen struinen en even alle ellende kunnen vergeten.

Na Jerash nog naar Umm Qais en Ajloun geweest, maar vergeleken Jerash was dat toch beduidend minder. Behalve dan het schitterende uitzicht vanuit Umm Qais, over het meer van Galilea en de Golan hoogvlakte. Uitzonderlijk om te beseffen hoeveel geschiedenis zich daar allemaal heeft afgespeeld.

De ontspanning was echter van korte duur, want de volgende dag terug op het werk, drong de keiharde werkelijkheid weer volledig door. Ik kan niet doen wat ik het liefste doe en de mensen die het zo hard nodig hebben, kunnen niet geholpen worden. Ik word daar intens verdrietig en boos van.

Hopelijk (misschien wel tegen beter weten in), worden er mensen wakker en kunnen we binnenkort weer gaan helpen! Voor mij zit er niets anders op dan (thuis) afwachten.